Solilokwium człowieka bez imienia, czyli traktat o zagubieniu
 
Cykl pięciu stalowych rzeźb – autoportretów / autoaktów – zrealizowanych w 2025 roku. Rzeźby, stojące na terenie wokół Defabryki, zostały obszyte bawełnianą tkaniną i wypełnione szmatami służącymi wcześniej do wycierania pędzli. Nasączone naftą, zostały następnie, w ramach performansu, podpalone i spalone.
 
Praca dyplomowa zrealizowana pod opieką prof. Adama Myjaka i dr Kingi Smacznej-Łagowskiej.
 
Performans jest osobistą kontemplacją przemijania, jałowości życia, końca i wewnętrznych kryzysów. Godziny spędzone na obszywaniu stalowych konstrukcji obracają się w proch, pozostawiając po sobie jedynie nagie szkielety. Jest to forma przemiany nawiązująca do mszy i obrządku religijnego – stąd biały, symboliczny kolor „sukienki”. Msza jest spektaklem i grą masek, podobnie jak życie, które również staje się spektaklem i grą masek.
 
Ogień niszczy, ale jednocześnie oczyszcza. Jest także formą konfrontacji z samą sobą – grą z własnym wizerunkiem, ciałem i wewnętrznymi demonami, które w świetle rzeczywistości obracają się w żart i absurd.
 
„Przepraszam, ale chyba się wypaliłam”.
 
Przed śmiercią właściwą istnieje jeszcze wiele innych, pośrednich.
 
Czasem ludzie wypalają się, zanim zdążą obrócić się w proch.
 
Potem jest absurd. Albo absurd jest cały czas – absurd życia w świadomości śmierci.
 
Absurd niezłomnej walki w świadomości ogólnej porażki. Jest też teatr. Gram w nim główną rolę, wkładam i zdejmuję maski.
 
I w końcu jest ogień, który był na początku – pierwsze narzędzie człowieka.
 
Jest też autoironia. Kiedyś zostanę mistrzem w tej dziedzinie.
 
Aleksandra Ulkowska